Bronzen sculpturen, dat we tegenwoordig Brons noemen, zijn al sinds ongeveer 2500 v.Chr. in het oude Griekenland te zien, en bronzen vaten die als ceremoniële vaten werden gebruikt, zijn rond dezelfde tijd ook in de Chinese geschiedenis te zien geweest. Het wordt ook wel brons genoemd vanwege het groengroene oppervlak van begraven bronzen dat verschijnt wanneer ze worden geoxideerd. Maar vroeg menselijk brons en het "brons" waar we het vandaag over hebben, dat in de negentiende eeuw werd gebruikt om sculpturen te gieten, zijn al heel verschillend van samenstelling, hoewel ze allebei gezamenlijk bekend staan als Brons.
Bent u op de hoogte van de variaties in de samenstelling van antieke en moderne bronzen sculpturen?
Brons betekent eigenlijk een legering die het element koper bevat, meestal gemengd met tin, aluminium, lood en andere verschillende elementen. Brons uit de bronstijd van de oude mens werd waarschijnlijk gesmolten tussen 600 en 800 graden, terwijl bronzen sculpturen uit de 19e eeuw meestal werden gesmolten en gegoten tussen 1200 en 1400 graden. Maar omdat ambachtslieden in verschillende landen en regio's verschillende manieren van mengen hebben, zijn de ingrediënten en recepten van brons gevarieerd. Dit gaat gepaard met het feit dat brons in verschillende talen anders wordt genoemd, bijvoorbeeld in het Chinees wordt brons vertaald als brons, wat gemakkelijk kan worden verward met antiek brons. Om verwarring te voorkomen, zijn sommige musea ook op zoek naar nieuwe zelfstandige naamwoorden om onderscheid te maken tussen de twee concepten. In Frankrijk bijvoorbeeld mag het aandeel puur koper in brons niet minder dan 80% zijn.
Sinds mensenheugenis gebruiken mensen brons om sculpturen te gieten. De echte “gouden eeuw” van bronzen sculptuur vond plaats in het negentiende-eeuwse Frankrijk, waar het het hoogtepunt van de klassieke kunst bereikte in termen van kwantiteit, kwaliteit en artisticiteit. Tijdens de eerste helft van de negentiende eeuw, met name tijdens het Tweede Keizerrijk en de Derde Republiek, verschenen er in Parijs verschillende gieterijen voor het gieten van bronzen sculpturen, en deze werkplaatsen begonnen fijne kleine bronzen sculpturen te produceren.
Vanaf toen bronzen sculptuur werd een belangrijke verzamelcategorie en neemt tot op de dag van vandaag een belangrijke plaats in op de kunstmarkt. In de vorming en ontwikkeling van de markt voor bronzen sculpturen spelen gieterijen een zeer belangrijke rol. De gieterij loste destijds niet alleen het productieproces op, maar werd ook een "uitgever" die een "auteursrechtcontract" tekende met de kunstenaar om het bronzen beeld in samenwerking met de kunstenaar te "publiceren" en het vervolgens op de markt te brengen. Dat wil zeggen, de kunstenaar creëert het werk en de gieterij levert de technologie en financiering om het werk te voltooien. Natuurlijk moet de kunstenaar in het proces van het gieten in de werkplaats ook betrokken zijn bij het proces van ambachtslieden die het werk maken om de kwaliteit van het werk te controleren. Alleen met dit nieuwe model kunnen de verzamel- en decoratiebehoeften van de opkomende bourgeoisie geleidelijk worden vervuld.
Een andere belangrijke factor is dat de Franse ingenieur Achille Collas in 1836 een techniek uitvond waarmee het beeld op schaal kon worden gemaakt, een techniek die bijna de hele geschiedenis van de beeldhouwkunst veranderde. bronzen sculptuur. Deze technologie heeft het veel beeldhouwers mogelijk gemaakt om grote openbare sculpturen door Billy te laten verkleinen tot verzamelobjecten die passen bij de binnenomgeving. De beroemde werkplaats Barbedienne richtte het bedrijf in 1839 op in samenwerking met Achille Collas, waarbij deze techniek niet alleen werd toegepast op de productie van werken van kunstenaars uit die tijd, maar ook op de reductie van veel oude meesterwerken tot sculpturen voor binnencollecties. Sommige meesterwerken van negentiende-eeuwse beeldhouwers zouden ook in verschillende formaten worden geproduceerd met behulp van deze techniek.
Hoewel de verhouding van koperlegeringen in de loop van de geschiedenis is verbeterd, is de dewax-gietmethode in de loop van de millennia niet veel veranderd. Dit is een methode om de ruimte tussen de kern en de buitenste mal te vullen met was, die vervolgens wordt verhit om de was eruit te laten stromen, zodat de ruimte voor het gieten van koper wordt verkregen. Vrijwel elke bronzen beeld wordt gegoten in secties, ontbonden volgens de vorm van het werk, bijvoorbeeld het hoofd, de romp en de ledematen van het figuur worden opgesplitst in gedeeltelijke afgietsels en vervolgens aan elkaar gekoppeld. De nauwkeurigheid van elk deel van de afgietsel is dus erg hoog.