Dit is de meest uitgebreide introductie tot de Italië Trevifontein, waardoor u de Trevifontein vanuit alle aspecten leert kennen. Neem u mee naar de prachtige, marmeren fontein van de ontwerper, de bouwtijd, de stijl, de legende, enzovoort.
Trevifontein: feiten over de Trevifontein
De Italië Trevi fontein (Italiaans: Fontana di Trevi) is een 18e-eeuwse fontein in de wijk Trevi in Rome, Italië, ontworpen door de Italiaanse architect Nicola Salvi en voltooid door Giuseppe Pannini et al. De enorme fontein is ongeveer 26 meter hoog en 49 meter breed. In het midden staat een standbeeld van de god van de zee, staand op een strijdwagen getrokken door een hippocampus, vergezeld door Triton. De fontein bevat ook beelden van overvloed en gezondheid. Het water is afkomstig van een oud aquaduct genaamd Acqua Vergine, lang beschouwd als het zachtste en lekkerste water van Rome. Eeuwenlang werden er wekelijks vaten water naar het Vaticaan gebracht. Het water is echter nu ondrinkbaar.
De Trevifontein bevindt zich in de wijk Trevi in Rome, naast het Palazzo Poli. Een eerdere fontein op deze locatie werd in de 17e eeuw gesloopt en in 1732 won Nicola Salvi een wedstrijd om een nieuwe fontein te ontwerpen. Zijn creatie is een waar landschapsspektakel. Het idee om de gevel van het paleis en de fontein te combineren, was afkomstig van een project van Pietro da Cortona, maar de grandeur van de centrale Arc de Triomphe met zijn mythologische en allegorische figuren, natuurlijke rotsformaties en opspattende water is van Salvi. De voltooiing van de Trevifontein duurde ongeveer 30 jaar en werd in 1762 begeleid door Giuseppe Pannini, die het oorspronkelijke plan na Salvi's dood in 1751 nog enigszins had aangepast.
Wie werkt ontworpen en bebouwd de Trevifontein?
Het uiteindelijke ontwerp en de bouw van de Trevifontein worden voornamelijk toegeschreven aan de Italiaanse architect Nicola SalviHij won de ontwerpwedstrijd in 1732 en nam de leiding over het project.
Na de dood van Salvi, Giuseppe Pannini nam de verfijning en voltooiing over. Bij de sculpturen waren verschillende meesters betrokken (waaronder Pietro Bracci), en de fontein werd uiteindelijk voltooid in 1762.
Tijdlijn voor ontwerp en constructie
Vroege conceptie: Sinds de 16e eeuw hadden opeenvolgende pausen en architecten plannen voor de bouw van een grote fontein aan het einde van het Accavilgokanaal. Het eerste ontwerp en de locatiekeuze gingen gepaard met talrijke discussies.
1732 Wedstrijd: Nicola Salvi wint de wedstrijd en ontwerpt een compositie van een grote barokke façade en een verhalende beeldengroep.
Beeldhouwteam: De centrale Oceanus en de ondersteunende sculpturen werden voltooid door beeldhouwers als Pietro Bracci, die de dramatische spanning van het water en de natuurlijke thema's versterkten.
Voltooiing en perfectie: Na de dood van Salvi zorgde Giuseppe Pannini in 1762 voor de laatste hand en technische verfijningen, waardoor de fontein in zijn huidige staat kwam.
Kerncijfers en algemene arbeidsverdeling
Hoofdontwerper: Nicola Salvi (won het contract in 1732 en ontwierp de algehele compositie en het verhaal).
Belangrijke voltooiingswerker: Giuseppe Pannini (voltooid en technisch verfijnd na de dood van Salvi, voltooid in 1762).
Belangrijkste sculpturale bijdrage: Pietro Bracci (centrale hoofdfiguur en belangrijke ondersteunende figuren), met verschillende andere beeldhouwers die bijdragen aan secundaire en decoratieve groepen.
Jaar van voltooiing: 1762
Stijl: Hoogbarok, gekenmerkt door een sterk verhaal en een dynamische façade en sculpturale compositie.
Pietro Bracci:
Centrale hoofdfiguur: Oceanus (vaak vertaald als de zeegod). Links: Allegorisch groepsportret "Overvloed"; Rechts: Allegorisch groepsportret "Gezondheid" (soms vertaald als "gezondheid" of "hygiëne")
Hippocampussen (vaak zeepaardjes of zeepaardmonsters genoemd) en Tritons: voornamelijk ontworpen en uitgevoerd door Pietro Bracci, met op sommige details assistentie van werkplaatsassistenten.
Secundaire decoraties (schelpen, linten, cherubijnen en plantenmotieven)
Filippo della Valle:
“De Maagd wijst soldaten de bron aan” (algemeen bekend als “De Maagd wijst de fontein”)
Giovanni Battista Maini:
“Agrippa keurt het aquaduct goed”: Giovanni Battista Maini (sommige bronnen vermelden zijn bijdrage aan het ontwerp en zijn deelname), terwijl het team van de werkplaats de laatste hand legt aan het ontwerp.
Rocco Rossi werkte samen met de beeldhouwers van het atelier: Pauselijk wapen en lauwerkrans (Bourbon-familiewapen en accessoires). De heraldische elementen van paus Clemens XII en latere pausen vormen een politieke en patronagecontext.
Paolo Campi en zijn team van ambachtslieden ter plaatse (behorend tot de categorie architectonische decoratie): nissen, zuilen en decoratieve lijsten.
Giuseppe Pannini:
De rol van Pannini was meer gericht op techniek en integratie, waarbij hij zorgde voor harmonie tussen de gevel, de rotsmassa, het hydraulische systeem en de sculpturale compositie.
De rotsmassa (scogliera) en het metselwerk voor de uitlaat van het aquaduct werden voltooid door het steenhouwersteam ter plaatse, onder leiding van Giuseppe Pannini, op basis van het oorspronkelijke plan van Salvi en de dynamische compositie van Bracci.
Geschiedenis van de Italiaanse Trevifontein
De Trevifontein in Rome is niet alleen een barok meesterwerk, maar ook de ‘laatste stage” van de oude Romeinse waterbescherming. Het is verbonden met het oude aquaduct Acqua Vergine – traditioneel gebouwd door Agrippa, een generaal onder Augustus, in 19 v.Chr. – om helder bronwater naar Rome te brengen. De fontein markeert het historische einde van dit aquaduct binnen de stad.
Van klassiek naar barok: een lange ontwikkeling van ideeën
De overgang van de middeleeuwen naar de renaissance
Tijdens de middeleeuwen werden er nog steeds aquaducten in de stad aangelegd, maar fonteinen waren relatief eenvoudig van vorm.
Van de Renaissance tot de vroege Barok wilden pausen en stadsbestuurders steeds vaker hun waterbeheer en -autoriteit laten zien door middel van grote gevels, wat leidde tot talloze voorstellen en uitstel van ontwerpen voor de laatste fase van de fontein.tage.
De voltooiing en constructie in de 18e eeuw
Jaren 1730: Paus Clemens XII steunde de wederopbouw en schreef een ontwerpwedstrijd uit.
1732: Architect Nicola Salvi wint de opdracht en legt de algehele compositie van het barokke verhaal en de grote gevel vast.
Tijdens de bouw was beeldhouwer Pietro Bracci verantwoordelijk voor het creëren van de kernsculpturen, waaronder de centrale “Oceanus” en de flankerende allegorische sculpturen (overvloed, gezondheid/hygiëne). Ook was hij verantwoordelijk voor het organiseren van de dynamische scène van het zeepaardje en zijn ruiter.
1762: Na Salvi's dood voltooide Giuseppe Pannini de laatste hand aan de fontein en de technische integratie, waarmee hij de fontein officieel voltooide. De twee verhalende reliëfs op de bovenste verdieping werden voltooid door Filippo della Valle en Giovanni Battista Maini (vaak vermeld als ontwerper/deelnemer). Ze vertellen de historische verhalen van de "Vinger van de Maagd" en "Agripa's goedkeuring van het aquaductproject".
Moderne restauratie en culturele impact
19e-20e eeuw: Diverse onderhoudswerkzaamheden en kleine reparaties zorgden voor de stabiliteit van de waterwegen en stenen constructies.
1998–2000: Grote restauratiewerkzaamheden, waaronder het reinigen van de stenen, structurele versterking en modernisering van het waterzuiveringssysteem.
2014–2015: Een grote restauratie, gesponsord door modemerken, waarbij vervuiling werd opgeruimd, scheuren werden gerepareerd en de verlichting en watercirculatie werden verbeterd. Hierdoor is de fontein nu veiliger en schoner voor het publiek.
Cultureel geheugen: Van klassieke films tot reisrituelen (munten opgooien om wensen te vervullen): de Trevifontein is een romantisch symbool van Rome geworden en een gedeeld stedelijk ritueel voor reizigers over de hele wereld.
Verhaal en symboliek
Kernthema: De kracht en gave van water. De centrale zeegod symboliseert de zee en overvloed, terwijl twee zeepaardjes, één stil en één rusteloos, de dualiteit van water vertegenwoordigen – de 'getemde en wilde' aard ervan.
Stad en macht: pauselijke wapenschilden en oude Romeinse reliëfs verweven religieuze en wereldlijke autoriteit, openbare werken en beschaafde orde in één en dezelfde façade.
Drama op de locatie: De scogliera (rotsformatie) en de meerlaagse waterbekkens vormen een grens tussen natuur en kunstmatigheid. Water stroomt van de 'rots' de stedelijke ruimte in en wordt een zintuiglijk theater van het Romeinse openbare leven.
Oorsprong van het Trevifonteingebouw
De Trevifontein is gebouwd op een reeds bestaande oude waterbron, aangelegd in de Romeinse tijd in 19 v.Chr. De constructie staat centraal, gemarkeerd op de kruising van de drie hoofdwegen. De naam "Trevi" is afgeleid van deze plaats en betekent "Driestratenfontein". Naarmate de stad groeide, bleef de fontein bestaan tot 1629, toen paus Urbanus VIII vond dat de oude fontein niet groots genoeg was en opdracht gaf tot een renovatie. Hij gaf de beroemde Gian Lorenzo Bernini de opdracht de fontein te ontwerpen, en hij maakte vele schetsen van zijn ideeën, maar helaas werd het project stopgezet vanwege de dood van paus Urbanus VIII. Het project werd pas honderd jaar later hervat, toen architect Nicola Salvi de opdracht kreeg de fontein te ontwerpen. Salvi gebruikte Bernini's originele schetsen om het voltooide werk te creëren en deed er meer dan 30 jaar over om het te voltooien. Het eindproduct van de Trevifontein werd in 1762 voltooid.
Wat is er zo bijzonder aan de Trevifontein?
Een van de grootste bezienswaardigheden in Rome, de Trevifontein, is met zijn 26 meter hoogte en 49 meter breedte een absolute must-see. De Trevifontein staat bekend om zijn gedetailleerde barokkunst, rijk aan geschiedenis en details. Als een van de mooiste gebouwen ter wereld toont het de vaardigheden van het oude Romeinse vakmanschap. Het is een eeuwenoude waterbron die onlangs grondig is gerestaureerd en gereinigd door het luxe modehuis Fendi. Een van de beste bewijzen van het oude Romeinse vakmanschap. Als beroemdste fontein ter wereld is deze iconische bezienswaardigheid 10,000 jaar oud en zeker een bezoek waard in Rome. Bezoekers die in vele films, kunstwerken en boeken voorkomen, komen massaal naar dit geliefde 18e-eeuwse barokke meesterwerk om de verbluffende details en pure schoonheid ervan te aanschouwen.
Het goede verhaal van de fontein
Hoeveel u ook weet over deze fontein, we kunnen wel raden dat u de traditie van munten kent. Word een van de populairste toeristische ervaringen in heel Rome. De ceremonie vereist dat bezoekers een munt pakken, zich afkeren van de fontein en de munt over hun schouders in de fontein gooien. De legende gaat dat als je een munt in het water gooit, het garandeert dat je teruggaat naar Rome, terwijl twee betekent dat je terugkomt en verliefd wordt, en drie betekent dat je terugkomt, verliefd wordt en trouwt. Er is ook een gezegde dat als je een munt opgooit: je teruggaat naar Rome. Als je twee munten opgooit: je wordt verliefd op een charmante Italiaan. Als je drie munten opgooit: je trouwt met wie je ook ontmoet. Om het gewenste effect te bereiken, moet je de munt met je rechterhand over je linkerschouder gooien. Wat je ook hoopt als je een munt opgooit, probeer het tijdens een reis in Rome, het is echt een toeristische ervaring die het bekijken waard is!
Enkele minder bekende feiten over de Trevifontein in Rome
1. "Trevi" betekent "Tre Vie" (drie manieren)
De naam "Trevi" betekent "Tre Vie" en zou verwijzen naar de kruising van drie wegen op het Kruispuntplein. Er is ook een beroemde godin genaamd Trivia. Ze beschermt de straten van Rome en heeft drie hoofden zodat ze kan zien wat er om haar heen gebeurt. Ze stond altijd op de hoek van drie straten.
2. De eerste Trevifontein was puur functioneel
In de middeleeuwen waren openbare fonteinen puur functioneel. Ze voorzagen de inwoners van Rome van vers drinkwater uit natuurlijke bronnen en ze brachten emmers naar de fontein om water te verzamelen en mee naar huis te nemen. De eerste Trevifontein werd in 1453 ontworpen door Leon Battista Alberti aan het eindpunt van het oude Aqua Virgo-aquaduct. Al meer dan een eeuw lang voorziet deze Trevifontein Rome van de enige bron van zuiver water.
3. De God van de Zee op deze fontein is niet Neptunus
Het centrale deel van de Trevifontein is Oceanus, de Griekse god van de zee. In tegenstelling tot Neptunus, die drietanden en dolfijnen heeft, wordt Oceanus vergezeld door een half-mens, half-meerman zeepaard en Triton. Salvi gebruikt symboliek om een essay over water te visualiseren. Het rusteloze paard links, de onrustige Triton, vertegenwoordigt de ruwe zee. Triton, die het kalme ros leidt, is een zee van rust. Agrippa, links, is overvloedig en gebruikt een omgevallen vaas als waterbron, terwijl Maagd, rechts, gezondheid symboliseert en water als voedsel.
In de Trevifontein is het beeld van Oceanus minutieus gebeeldhouwd, dat zijn interactie met het water toont en de vloeibaarheid en verandering ervan belichaamt. Daarentegen past het beeld van Neptunus, dat zich meer richt op autoriteit en dominantie, mogelijk niet helemaal bij het thema van de fontein.
Daarom is het centrale beeld in de Trevifontein Oceanus in plaats van Neptunus, omdat Oceanus de vitaliteit van water en de kracht van de natuur beter weergeeft en aansluit bij de artistieke en culturele intentie van de fontein. Deze keuze benadrukt de betekenis van de fontein als symbool van water en leven, wat zorgt voor een grotere visuele en symbolische harmonie.
4. Verschillen tussen Oceanus en Neptunus
Mythologische achtergrond:
Oceanus: In de oude Griekse en Romeinse mythologie is Oceanus de grote god van de zee en vertegenwoordigt hij de bron van alle oceanen en wateren. Hij wordt meestal afgebeeld als een sterke man, omringd door waterwezens en zeesymbolen. Oceanus belichaamt het algemene concept van de zee bij de oude volkeren en symboliseert de kracht van de natuur en de bron van het leven.
Neptunus: Neptunus is de Romeinse god van de zee, vergelijkbaar met Poseidon in de Griekse mythologie. Hij is de heerser van de zee, meestal afgebeeld met een drietand, die de heerschappij over de oceaan symboliseert. Neptunus benadrukt de autoriteit en kracht van de zee.
Ontwerpdoel van de Trevifontein:
Het ontwerp van de Trevifontein benadrukt de vitaliteit van water en de schoonheid van de natuur, en Oceanus, als symbool van de oceaan, sluit perfect aan bij dit thema. De beelden beelden Oceanus uit die de waterstromingen benut en zo de dynamiek en vitaliteit ervan laat zien.
Het beeld van Oceanus past beter bij het algehele ontwerpconcept van de fontein, waarbij de nadruk wordt gelegd op het belang van water als bron van leven, in plaats van alleen maar als symbool van macht.
5. Munten om de goden (en bouwers) gunstig te stemmen
Een slokje water gaat gepaard met een muntje in de fontein om niet alleen een snelle maar ook veilige terugkeer naar Rome te garanderen. Het ritueel dateert uit de tijd van de oude Romeinen, die een munt offerden in meren en rivieren om de goden gunstig te stemmen en hen te helpen veilig thuis te komen. Anderen beweren dat de traditie voortkomt uit vroege pogingen om crowdfunding te gebruiken om onderhoudskosten te dekken.
6. De Trevifontein genereert € 3000 per dag
Wikipedia schat dat er elke dag 3,000 euro in de wensput wordt gegooid. De munten worden elke avond verzameld en gedoneerd aan een goed doel, een Italiaanse organisatie genaamd Caritas. Ze gebruiken het in een supermarktproject, waarbij ze oplaadkaarten verstrekken aan behoeftigen in Rome om hen te helpen boodschappen te doen. Een interessante statistiek is dat er elk jaar ongeveer een miljoen euro aan munten uit de fontein wordt gehaald. Het geld wordt sinds 2007 gebruikt om goede doelen te steunen.
7. De Trevifontein in poëzie en film
Nathaniel Hawthorne schreef over de marmeren faun van de Trevifontein. Fonteinen zijn te zien geweest in films als "Coins in the Fountain" en "Roman Holiday" met Audrey Hepburn en Gregory Peck in de hoofdrollen. De meest herkenbare scène met de Trevifontein komt waarschijnlijk uit Dolce Vita met Anita Ekberg en Marcello Mastroianni. De fontein was gesloten en gedrapeerd in zwarte crêpe ter ere van acteur Marcello Mastroianni, die in 1996 overleed.
Aanvullende kennis
Wat is barokarchitectuur?
Barokarchitectuur, een bouwstijl die zijn oorsprong vond in Italië aan het einde van de 16e eeuw en in sommige regio's, met name Duitsland en koloniaal Zuid-Amerika, tot in de 18e eeuw bleef bestaan. De stijl vindt zijn oorsprong in de Contrareformatie, toen de katholieke kerk via kunst en architectuur een openlijk emotionele en sensuele aantrekkingskracht uitoefende op gelovigen. Complexe plattegronden van gebouwen, vaak gebaseerd op ellipsen en dynamische ruimtes van tegenstelling en verwevenheid, dragen bij aan het versterken van een gevoel van beweging en sensualiteit.
Andere kenmerken zijn onder meer grandeur, drama en contrast (vooral wat betreft de belichting), welgevormde en vaak oogverblindende, rijke afwerkingen, kronkelende elementen en vergulde beelden. De architecten pasten schaamteloos felle kleuren en een luchtig, levendig plafond toe. Prominente Italiaanse architecten zijn onder andere Gian Lorenzo Bernini, Carlo Maderno, Francesco Borromini en Guarino Guarini. Klassieke elementen temperden de Franse barokarchitectuur.
In Centraal-Europa kwam de barok pas laat op gang, maar bloeide op in het werk van architecten zoals de Oostenrijker Johann Bernhard Fischer von Erlach. De invloed ervan in Engeland is terug te zien in het werk van Christopher Wren. Late barok wordt vaak rococo genoemd, of in Spanje en Spaans-Amerika churrigueresque.
Bent u geïnteresseerd in de Trevifontein in Rome? Dan kunt u ook een replica van de Trevifontein in uw huis of tuin laten maken. Als professionele marmerhouwer hebben we voor veel van onze klanten een kleine Trevifontein gereproduceerd.
Dit zijn replica van de Trevifontein met verschillende ontwerpen, aangepast aan de wensen van onze klanten.
Wilt u een grote Trevifontein? Neem dan gerust contact met ons op. Wij verkopen rechtstreeks vanuit de fabriek, wat een hoge prijs-kwaliteitverhouding en een gunstige prijs garandeert.