Deze gids introduceert 22 beroemde beelden uit het oude Griekenland, beeldhouwstijlen en bewaard gebleven versies.—waaronder de Venus van Milo, Discobolus en de Gevleugelde Overwinning van Samothrace. Vergelijk hun onderwerpen, geschatte dateringen, kunstenaars (indien bekend) en museumcollecties in de onderstaande tabel en bekijk vervolgens de bestaande beschrijvingen van de werken.
Sommige afbeeldingen zijn bewaard gebleven Griekse werken; andere zijn Romeinse versies van eerdere Griekse modellen. De twee afbeeldingen van een hurkende Aphrodite zijn verschillende museumversies van hetzelfde type. De datum van een model is niet dezelfde als de datum van een latere kopie. “Toegeschreven aan” en “onbekend” worden gebruikt wanneer het auteurschap onzeker is. Collectiegegevens gecontroleerd op 31 oktober 2026; bruiklenen en tentoonstellingsregelingen kunnen wijzigen.
22 Griekse sculpturen in vogelvlucht: data, kunstenaars en collecties
BCE = voor Christus; CE = jaartelling; c. = ongeveer. Scroll horizontaal door de tabel op een klein scherm. De links naar de collecties leiden naar museum- of academische archieven, niet naar productlijsten.
| werken | Onderwerp | Data: model / bewaard gebleven werk | Kunstenaar of toeschrijving | Originele, kopie of gerestaureerde versie? | Collectie / bron |
|---|---|---|---|---|---|
| 1. Hermes en de jonge Dionysus | Hermes draagt Dionysus | Grieks model: midden 4e eeuw v.Chr.; de datering van het bewaard gebleven standbeeld is omstreden. | Traditioneel toegeschreven aan Praxiteles; toeschrijving betwist. | Grieks origineel of latere versie: daarover bestaat discussie. | Archeologisch Museum van Olympia |
| 2. Riace Bronzen | Twee staande mannelijke figuren / krijgers | 5e eeuw v.Chr. | Onbekend; genoemde toeschrijvingen blijven hypothesen. | Overgebleven Griekse bronzen | Nationaal Archeologisch Museum, Reggio Calabria |
| 3. Aphrodite van Knidos | Aphrodite maakt zich klaar om te baden. | Grieks origineel: midden 4e eeuw v.Chr.; latere Romeinse kopieën | Praxiteles (verloren model) | Het originele marmeren beeld is verloren gegaan; bekend via kopieën. | Origineel verloren gegaan; Vaticaans exemplaar behoort tot de bewaard gebleven versies. |
| 4. Venus van Milo | Afrodite | 150–125 v.Chr. | Niet veilig geïdentificeerd | Overgebleven Hellenistisch marmer | Louvre, Parijs (Ma 399) |
| 5. Apollo Belvedere | Apollo als boogschutter | Grieks model: ca. 330 v.Chr.; Romeinse kopie: begin 2e eeuw n.Chr. | Grieks model, waarschijnlijk Leochares | Romeins marmer, naar een verloren gegaan Grieks bronzen beeld. | Vaticaanse Musea |
| 6. Diana van Versailles | Artemis / Diana als jageres | Model: ca. 330 v.Chr.; marmer: 2e eeuw n.Chr. | Onbekend; toeschrijving aan Leochares voorlopig. | Romeins marmer naar een Grieks voorbeeld. | Louvre, Parijs (Ma 589) |
| 7. Ganymedes en de adelaar | Ganymedes gedragen door de adelaar van Zeus | Romeinse keizertijd | Onbekende Romeinse werkplaats; vergelijking met Leochares is geen bewijs van auteurschap. | Romeinse sculpturale tafelsteun, geen bewaard gebleven Grieks bronzen voorwerp. | Vaticaanse Musea (inv. 2445) |
| 8. Asclepius | God van genezing | Grieks model: 4e eeuw v.Chr.; Romeins marmer: ca. 129-135 n.Chr. | Grieks model toegeschreven aan Timotheos | Romeinse versie; te onderscheiden van andere Asclepius-typen | Louvre, Parijs (Ma 639) |
| 9. Vrouwenbeeld, traditioneel geïdentificeerd als Artemis | Vrouwelijke godheid; identificatie onzeker | Romeinse periode; precieze datum niet vastgesteld. | Onbekend; oudere toeschrijvingen op basis van het Griekse model zijn voorlopig. | Overgebleven fragment van het bovenlichaam | Capitolijnse Musea, Rome (Scu 1123) |
| 10. Discobolus | Atleet die een discus werpt | Grieks model: ca. 460-450 v.Chr.; overgeleverde versies Romeins | Myron (verloren bronzen model) | Romeinse marmeren versies van een verloren gegaan Grieks bronzen beeld | Lancellotti-versie: Museo Nazionale Romano, Rome |
| 11. Hurkende Aphrodite, Palazzo Altemps | Aphrodite die een bad neemt | Type: 3e eeuw v.Chr.; overgeleverde versie Romeins | Onbekend; traditionele toeschrijving aan Doidalsas onzeker | Romeinse marmeren versie van een Hellenistisch type | Nationaal Romeins Museum, Palazzo Altemps |
| 12. Hurkende Aphrodite, Louvre | Aphrodite die een bad neemt | Type: 3e eeuw v.Chr.; overgeleverde versie Romeins | Onbekend; beschouw Doidalsas niet als zeker. | Een aparte Romeinse versie (Ma 53), met restauraties | Louvre, Parijs (Ma 53 / MR 371) |
| 13. Laocoön en zijn zonen | Trojaanse priester en zijn zonen aangevallen door slangen | ca. 40-30 v.Chr. volgens de datering van het Vaticaan; hierover bestaat discussie. | Geassocieerd met de Rhodische beeldhouwers die door Plinius werden beschreven. | Oude marmeren groep; niet met zekerheid te classificeren als een kopie van een verloren gegaan bronzen beeld. | Vaticaanse Musea |
| 14. Giustiniani Athena | Athena als een gewapende godin | Griekse variant: eind 5e–begin 4e eeuw v.Chr.; overgeleverde versie Romeins | Onbekend; toeschrijving aan Phidias is niet zeker. | Romeins marmer van een klassiek Grieks type | Vaticaanse Musea |
| 15. Mattei Athena | Athene | Marmer: ca. 130–90 v.Chr.; latere datering ook voorgesteld. | Onbekend; verwant Grieks model geassocieerd met Euphranor | Marmeren versie van het Piraeus Athena-type | Louvre-collectie; huidige cataloguslocatie: Louvre Abu Dhabi |
| 16. Athena van Piraeus | Athena met helm | Meestal gedateerd rond 360–340 v.Chr.; datering op basis van latere kopieën is ook voorgesteld. | Soms toegeschreven aan Euphranor; onzeker | Overgebleven Grieks bronzen voorwerp; datering en status worden betwist. | Archeologisch Museum van Piraeus |
| 17. Gevleugelde overwinning van Samothrake | Nike, godin van de overwinning | ca. 190 v.Chr. | Onbekend | Overgebleven Hellenistisch marmeren monument | Louvre, Parijs |
| 18. Borghese Gladiator | Een krijger in gevecht | ca. 100 v.Chr. | Ondertekend door Agasias, zoon van Dositheos, uit Efeze. | Gesigneerd Hellenistisch marmer, niet zomaar een Romeinse bronzen kopie. | Louvre, Parijs (Ma 527) |
| 19. Stervende Galliër | Gewonde Galatische krijger | Marmer: ca. 60-40 v.Chr.; Grieks model: 3e eeuw v.Chr. | Onbekend; toeschrijving aan de oorspronkelijke workshop onzeker | Romeins marmer in verband gebracht met een verloren Pergamonische compositie | Capitolijnse Musea, Rome (S 747) |
| 20. Apollo met de lier, Palazzo Altemps | Apollo als muzikant | Romeinse keizerlijke periode; grote restauraties in 1621-1624 | De oorspronkelijke maker is onbekend; de restauraties worden toegeschreven aan Ippolito Buzzi. | Oud torso met uitgebreide moderne toevoegingen. | Museo Nazionale Romano, Palazzo Altemps (inv. 8594) |
| 21. Farnese Stier | Straf van Dirce | Overgebleven groep: begin 3e eeuw n.Chr.; Hellenistisch prototype | Prototype geassocieerd met Apollonios en Tauriskos van Tralles | Romeinse marmerbewerking; oude en latere restauraties | Nationaal Archeologisch Museum van Napels (MANN) |
| 22. Slapende hermafrodiet | Slapende Hermafroditus | Afbeelding: 100–150 n.Chr.; matras: 1620 | De maker uit de oudheid is onbekend; het Griekse prototype wordt voorlopig in verband gebracht met Polycles; de matras is van Bernini. | Romeins marmer met latere restauratie en een modern matras. | Louvre, Parijs (Ma 231) |
De Oudgriekse beeldhouwkunst vertegenwoordigt een van de meest invloedrijke artistieke tradities in de westerse beschaving en heeft de fundamenten gelegd voor de klassieke esthetiek, anatomie en het geïdealiseerde menselijk lichaam. De ontwikkeling ervan kan grofweg worden onderverdeeld in drie belangrijke historische perioden:Archaïsch, klassiek en hellenistisch— elk een weerspiegeling van een distincte stage in de evolutie van artistieke stijl, culturele waarden en technische prestaties. Het begrijpen van deze fasen is essentieel om de meesterwerken van ten volle te kunnen waarderen. oude Griekse beeldhouwkunst geschiedenis en de erfenis van klassieke Griekse kunst.
Wat zijn de perioden van de Griekse beeldhouwkunst?
De archaïsche periode (ca. 700–480 v.Chr.) Dit tijdperk markeert de vroege ontwikkeling van de Griekse beeldhouwkunst. Werken uit deze periode zijn vaak stijf en symmetrisch, sterk beïnvloed door de Egyptische kunst. Figuren zoals kouros (jonge mannelijke beelden) en korai (gedrapeerde vrouwelijke beelden) tonen een frontale houding, een stijve pose en de kenmerkende "archaïsche glimlach". Hoewel anatomisch vereenvoudigd, legde deze periode de basis voor het streven naar ideale menselijke proporties en monumentale steenhouwkunst in de Griekse kunst.
De Klassieke periode (ca. 480–323 v.Chr.) wordt algemeen beschouwd als het hoogtepunt van klassieke Griekse kunstIn deze periode bereikten beeldhouwers een doorbraak in naturalisme, balans en anatomische nauwkeurigheid. De introductie van contrapposto – waarbij het lichaamsgewicht op natuurlijke wijze naar één been verschuift – bracht een gevoel van beweging en levensechte aanwezigheid. Kunstenaars zoals Phidias, Polykleitos en Praxiteles verfijnden de ideale mannelijke en vrouwelijke vormen, met de nadruk op harmonie, proportie en ingetogen emotie. Meesterwerken uit dit tijdperk stralen kalm zelfvertrouwen, intellectuele helderheid en geïdealiseerde schoonheid uit.
De Hellenistische periode (ca. 323–31 v.Chr.) Het volgde op de veroveringen van Alexander de Grote en bracht een dramatische verschuiving teweeg in de artistieke expressie. Hellenistische beeldhouwkunst wordt gekenmerkt door intense emotie, dynamische beweging en psychologisch realisme. In plaats van alleen geïdealiseerde perfectie, verkenden kunstenaars lijden, extase, spanning en narratieve complexiteit. Sculpturen zoals de Laocoön Groep en Gevleugelde overwinning van Samothrake Deze dramatische intensiteit wordt geïllustreerd door wervelende composities en zeer expressieve figuren.
Samen vormen deze drie perioden de kern van de evolutie van de Griekse beeldhouwkunst: van een rigide beginfase, via evenwichtige perfectie, tot emotionele dynamiek. Deze ontwikkeling definieert niet alleen oude Griekse beeldhouwkunst geschiedenisMaar het legt ook de basis voor de beeldtaal die latere Romeinse, renaissance- en neoclassicistische kunst voortdurend zou herinterpreteren en bewonderen.
1. Hermes en de jonge Dionysus
Hermes en de jonge Dionysus Het marmeren beeld is afkomstig uit de tempel van Hera in Olympia, die in 1877 werd gevonden en zich nu in het Archeologisch Museum van Olympia bevindt. Het wordt traditioneel geassocieerd met Praxiteles en een model uit het midden van de vierde eeuw voor Christus, maar of het bewaard gebleven beeld zijn Griekse origineel is of een latere versie, blijft onderwerp van discussie. De toeschrijving moet daarom worden beschouwd als een wetenschappelijke vraag in plaats van een vaststaand gegeven.
Verzameling / onderzoeksbron: Archeologisch Museum van Olympia.
Het beeld toont Hermes rustend terwijl hij de jonge Dionysus teder op zijn arm draagt. Het beeld legt een ingetogen moment vast uit de Griekse mythologie, toen Hermes het kind droeg om door nimfen te worden opgevoed. De compositie maakt gebruik van contrapposto om een ontspannen, vloeiende houding te creëren, terwijl de subtiele glimlach van Hermes en de tedere interactie tussen de figuren een zeldzaam gevoel van warmte en menselijkheid in de goddelijke voorstelling benadrukken. Dit meesterwerk heeft latere klassieke en renaissancekunstenaars sterk beïnvloed in hun streven naar geïdealiseerde menselijke schoonheid en natuurlijke beweging.

2. Riace Bronzen
De Riace Bronzes Het betreft twee bewaard gebleven Griekse bronzen figuren uit de vijfde eeuw voor Christus, die in 1972 voor de kust van Riace in Zuid-Italië werden gevonden en zich nu in het Nationaal Archeologisch Museum van Reggio Calabria bevinden. Ze worden doorgaans beschreven als krijgers, hoewel de precieze identiteit van de figuren en hun beeldhouwers onzeker blijft.
Verzameling / onderzoeksbron: Nationaal Archeologisch Museum, Reggio Calabria.
De figuren combineren zorgvuldig gemodelleerde spieren met een evenwichtige houding. Hun ingelegde ogen en details van koper en zilver laten zien hoe bronzen beelden uit de oudheid een levensecht effect konden bereiken door meerdere materialen te gebruiken. Hun ontspannen maar krachtige houdingen weerspiegelen de klassieke belangstelling voor de ideale vorm en fysieke aanwezigheid.
Bronzen beelden uit Riace - Standbeeld A - Oud-Griekse krijger
3. Aphrodite van Knidos
De Aphrodite van Knidos Het betreft een marmeren beeld, gemaakt door Praxiteles in de middenjaren van de vierde eeuw voor Christus, en niet een bronzen origineel. Het verloren gegane werk was een mijlpaal in monumentale afbeeldingen van de naakte godin. Latere versies behouden de compositie; de versie in de Kolonna van het Vaticaan is zo'n Romeinse marmeren kopie en moet niet worden verward met het verloren Griekse origineel.
Verzameling / onderzoeksbron: Origineel verloren gegaan; Vaticaans exemplaar behoort tot de bewaard gebleven versies.; aanvullende institutionele referentie.
Het beeld toont Aphrodite in een moment van ingetogenheid en naturalisme, terwijl ze zich voorbereidt op een ritueel bad. Haar gebaar om zich gedeeltelijk met haar handen te bedekken introduceert het concept van de "bescheiden naaktfiguur", waarbij kwetsbaarheid wordt gecombineerd met goddelijke schoonheid. De contrapposto-houding, de zachte lichaamsvormgeving en de geïdealiseerde proporties weerspiegelen Praxiteles' kenmerkende stijl, die sensualiteit benadrukt in balans met elegantie en terughoudendheid.
Aphrodite van Knidos
4. Venus van Milo
De Venus de Milo Het betreft een bewaard gebleven hellenistisch marmeren beeld in het Louvre, gecatalogiseerd als daterend uit 150-125 v.Chr. (Ma 399). Het Louvre identificeert het als Aphrodite. De beeldhouwer is niet met zekerheid vastgesteld; een genoemde kunstenaar mag niet als zeker worden gepresenteerd zonder de toeschrijving te verklaren.
Verzameling / onderzoeksbron: Louvre, Parijs (Ma 399).
Het standbeeld staat bekend om zijn sierlijke compositie en geïdealiseerde vrouwelijke vorm. De figuur staat in een subtiele contrapposto-houding en combineert klassieke harmonie met hellenistische dynamiek, met name in de draaiing van de romp en de vloeiende draperie die haar onderlichaam gedeeltelijk bedekt. Hoewel de armen ontbreken, blijft het gevoel voor evenwicht en elegantie van het beeld opvallend, waarbij tijdloze schoonheid wordt benadrukt door proportie en beweging.
Venus de Milo
5. Apollo vanaf het Belvedere
De Apollo Belvedère In de Vaticaanse Musea bevindt zich een Romeins marmeren beeld uit het begin van de tweede eeuw na Christus, naar een verloren gegaan Grieks bronzen beeld uit circa 330 voor Christus, dat het museum waarschijnlijk toeschrijft aan Leochares. De datering van het Griekse model en die van het bewaard gebleven marmeren beeld verschillen dus. Het beeld toont Apollo als boogschutter, met de evenwichtige houding en beheerste beweging die in de klassieke kunst bewonderd worden.
Verzameling / onderzoeksbron: Vaticaanse Musea.
De figuur stapt naar voren met een lichte, bijna gewichtloze houding, nadat hij net een pijl van zijn boog heeft afgeschoten. Zijn lichaam neemt een geïdealiseerde contrapposto aan, met perfect uitgebalanceerde proporties, golvend haar en een kalme maar gezaghebbende uitdrukking. De gedetailleerde weergave van de anatomie en het gevoel van gecontroleerde beweging weerspiegelen het klassieke Griekse streven naar ideale menselijke perfectie in combinatie met goddelijk gezag.

6. Diana van Versailles
De Diana van Versailles Het beeld is een Romeins marmeren beeld uit de tweede eeuw na Christus in het Louvre (Ma 589), gebaseerd op een Grieks model van ongeveer 330 v.Chr. Het onderwerp is Artemis, door de Romeinen Diana genoemd. Er is een verband met Leochares geopperd, maar de beeldhouwer van het Griekse model is niet met zekerheid bekend.
Verzameling / onderzoeksbron: Louvre, Parijs (Ma 589).
De afgebeelde compositie toont Artemis die naar voren loopt en naar haar pijlkoker reikt, met alstag naast haar. De draperie en de uitgestrekte houding geven de energie van de jacht weer. Omdat het marmer een lange restauratiegeschiedenis heeft, moet de huidige opstelling niet worden beschouwd als een ongewijzigde weergave van elk detail van het verloren Griekse model.
Diana van Versailles
7. Ganymedes ontvoerd door de adelaar
Het Vaticaan Ganymedes en de Adelaar (inv. 2445) is een Romeinse keizerlijke marmeren compositie met een grote steun achter de figuren. Wetenschappelijk onderzoek wijst erop dat het een gebeeldhouwde tafelsteun is, of trapezophorosHet is een herwerking van een Griekse mythe waarin de adelaar van Zeus Ganymedes naar de Olympus draagt; de relatie met de beroemde verloren compositie van Leochares bewijst niet dat Leochares dit bewaard gebleven Romeinse werk heeft gemaakt.
Verzameling / onderzoeksbron: Vaticaanse Musea (inv. 2445).
De compositie toont doorgaans Ganymedes die door een machtige adelaar wordt opgetild of omhooggehouden, waarmee de dramatische beweging en de emotionele spanning tussen goddelijke kracht en menselijke kwetsbaarheid worden benadrukt. Het jeugdige lichaam van Ganymedes is weergegeven met geïdealiseerde proporties, die de klassieke Griekse esthetiek van schoonheid weerspiegelen, terwijl de dynamische interactie met de adelaar zorgt voor een sterke narratieve energie en beweging.

8. Asclepius
Asclepius, de Griekse god van de genezing en zoon van Apollo, komt voor in vele antieke beeldhouwwerken. Het hier besproken marmeren beeld in het Louvre (Ma 639) is een Romeinse versie, gedateerd rond 129-135 n.Chr. volgens de bijbehorende afgietsels van het Louvre; het Griekse model wordt traditioneel toegeschreven aan de beeldhouwer Timotheos uit de vierde eeuw voor Christus. De catalogus van afgietsels van Cornell bevestigt deze toeschrijving. De enkele slang die bij zijn staf hoort, helpt bij de identificatie van de god, maar identificeert op zichzelf geen specifiek beeld of kunstenaar.
Verzameling / onderzoeksbron: Louvre, Parijs (Ma 639); aanvullende institutionele referentie.

9. Vrouwenbeeld, traditioneel geïdentificeerd als Artemis
Deze beschrijving betreft het bovenste deel van een Romeins vrouwenbeeld in de Capitolijnse Musea (Scu 1123), dat geassocieerd wordt met de vondst in Horti Vettiani. De catalogus van het museum beschrijft een waarschijnlijk vrouwelijke godheid; de identificatie als Artemis en de oudere connecties met een model uit de vierde eeuw v.Chr. zijn voorlopig. Het beeld mag niet worden gepresenteerd als een werk dat met zekerheid aan Kephisodotos wordt toegeschreven, noch verward worden met de hierboven beschreven Diana van Versailles.
Verzameling / onderzoeksbron: Capitolijnse Musea, Rome (Scu 1123).

10. Discobolus
De DiscuswerperDe discuswerper is bekend door Romeinse versies van Myrons verloren gegane Griekse bronzen beeld uit circa 460-450 v.Chr. Het marmeren beeld van Lancellotti behoort tot het Museo Nazionale Romano in Rome; andere kopieën, waaronder de versie van Townley, hebben een andere collectiegeschiedenis en zijn gerestaureerd. Een foto van één kopie mag niet automatisch worden bestempeld als een foto van een andere kopie.
Verzameling / onderzoeksbron: Lancellotti-versie: Museo Nazionale Romano, Rome; aanvullende institutionele referentie.
Het beeld toont een atleet op het moment vlak voordat hij een discus loslaat, bevroren in de top van fysieke spanning en concentratie. Myrons compositie is een meesterwerk in evenwichtige dynamiek: het lichaam vormt een vloeiende boog, waarbij tegengestelde bewegingsrichtingen worden verenigd tot een harmonieuze structuur. Hoewel de houding zeer complex is, blijft de figuur visueel stabiel en beheerst, wat het Griekse ideaal van orde in beweging weerspiegelt.
Discuswerper
11. Hurkende Aphrodite (Venus) van Palazzo Altemps
De Hurkende Aphrodite In Palazzo Altemps bevindt zich een Romeinse marmeren versie van een Hellenistisch badgodinbeeld, dat over het algemeen wordt gedateerd op de derde eeuw voor Christus. Het Museo Nazionale Romano vermeldt hurkende Aphrodite-beelden in zijn Altemps-collectie. De precieze antieke beeldhouwer is niet met zekerheid vastgesteld: de traditionele associatie van het type met Doidalsas moet worden genuanceerd in plaats van als een vaststaand kenmerk te worden beschouwd. Dit is een afzonderlijke, bewaard gebleven versie, los van het exemplaar in het Louvre dat in het volgende artikel wordt besproken.
Verzameling / onderzoeksbron: Nationaal Romeins Museum, Palazzo Altemps; aanvullende institutionele referentie.

12. De hurkende Aphrodite (Venus) van het Louvre
De Louvre-versie die in dit artikel wordt getoond, is Hurkende AphroditeMa 53 (MR 371), een Romeins marmeren beeld met gerestaureerde delen. Het behoort tot een hellenistisch beeldhouwtype dat in de derde eeuw voor Christus werd ontwikkeld. Het Louvre bezit ook andere versies van de hurkende Aphrodite, dus het inventarisnummer is van belang. Een traditionele toeschrijving van het type aan Doidalsas is geen zekere identificatie van de beeldhouwer van dit marmeren beeld.
Verzameling / onderzoeksbron: Louvre, Parijs (Ma 53 / MR 371).

13. Laocoön en zijn zonen
Laocoön en zijn zonenDe bronzen beeldengroep, gevonden in Rome in 1506 en nu in de Vaticaanse Musea, is een antieke marmeren groep die in verband wordt gebracht met de Rhodische beeldhouwers waarover Plinius schreef. Het Vaticaan dateert de groep momenteel rond 40-30 v.Chr., hoewel er discussie bestaat over de precieze datering. Of het een originele compositie, een bewerking of een versie van een eerder werk betreft, wordt niet bevestigd door het simpelweg een "Romeinse kopie van een Grieks bronzen beeld" te noemen.
Verzameling / onderzoeksbron: Vaticaanse Musea.
Het beeldhouwwerk toont de Trojaanse priester Laocoön en zijn twee zonen die worden aangevallen door zeeslangen die door de goden zijn gestuurd. De compositie is zeer dramatisch en legt de intense fysieke strijd en emotionele pijn vast. De kronkelende lichamen, gespannen spieren en expressieve gezichten creëren een krachtig gevoel van beweging en lijden, waarmee de Hellenistische focus op extreme emotie en theatraal realisme wordt aangetoond.

14. Giustiniani Athena
De Giustiniani Athena In de Vaticaanse Musea bevindt zich een Romeinse marmeren versie van een Grieks beeldhouwwerk, dat gewoonlijk gedateerd wordt op het einde van de vijfde of het begin van de vierde eeuw voor Christus. De naam is afkomstig uit de Giustiniani-collectie. De maker uit de oudheid is onbekend; een associatie met Phidias of zijn kring mag niet als een zekere toeschrijving van het auteurschap worden beschouwd.
Verzameling / onderzoeksbron: Vaticaanse Musea; aanvullende institutionele referentie.
Het beeld toont Athena, de godin van wijsheid en oorlog, staand in een kalme en waardige contrapposto-houding. Ze draagt een fijn bewerkte helm en een rijk gedrapeerde peplos, wat zowel haar krijgshaftige autoriteit als haar goddelijke elegantie benadrukt. De figuur combineert kracht en ingetogenheid – Athena wordt niet in een gevecht afgebeeld, maar in een beheerste staat van intellectuele en strategische macht, wat het Griekse ideaal van een beheerste godheid weerspiegelt.

15. Athena van Mattei
De Mattei Athena (Ma 530) is een marmeren versie die verwant is aan de bronzen Athena van Piraeus, en niet simpelweg een kopie van een verloren werk uit de vijfde eeuw v.Chr. van Phidias. De catalogus van het Louvre geeft een datering van ongeveer 130-90 v.Chr., met een latere keizerlijke datum als mogelijke verklaring, en associeert het Griekse model met Euphranor. Het behoort tot de collectie van het Louvre, waarvan de huidige objectbeschrijving de locatie als volgt aangeeft: Louvre Abu Dhabi.
Verzameling / onderzoeksbron: Louvre-collectie; huidige cataloguslocatie: Louvre Abu Dhabi.

16. Athena van Piraeus
Het brons Athena van Piraeus Het beeld bevindt zich in het Archeologisch Museum van Piraeus, de havenstad nabij Athene. Het wordt doorgaans stilistisch gedateerd op ongeveer 360-340 v.Chr. en soms toegeschreven aan Euphranor. Perseus merkt een concurrerende interpretatie op, namelijk als een hellenistische versie van een type uit de vierde eeuw v.Chr. Zowel het auteurschap als de precieze datering blijven daarom onzeker. De nauwe verwantschap met de Mattei Athena maakt het paar bruikbaar voor het vergelijken van bronzen en marmeren versies.
Verzameling / onderzoeksbron: Archeologisch Museum van Piraeus.

17. Gevleugelde overwinning van Samothrake
De Gevleugelde overwinning van Samothrakeof Nike van SamothrakeHet beeld van Nike is een bewaard gebleven Hellenistisch marmeren monument in het Louvre, dat doorgaans gedateerd wordt op ongeveer 190 v.Chr. De beeldhouwer is onbekend. De godin Nike staat op een sokkel in de vorm van een schip; dit is een werk uit de Griekse oudheid, geen Romeinse kopie alleen omdat het in een modern museum bewaard is gebleven.
Verzameling / onderzoeksbron: Louvre, Parijs.
Het beeld stelt Nike voor, de Griekse godin van de overwinning, die landt op de boeg van een oorlogsschip. Hoewel het hoofd en de armen ontbreken, staat de figuur bekend om haar buitengewone gevoel voor beweging en dramatische energie. De door de wind wapperende draperie kleeft aan het lichaam en onthult de krachtige anatomische structuur eronder, terwijl het tegelijkertijd beweging, wind en triomf suggereert. De compositie creëert een opvallend contrast tussen dynamische beweging en monumentale stabiliteit.
Nike van Samothrake
18. Borghese Gladiator
De Borghese Gladiator Het betreft een hellenistisch marmeren beeld, door het Louvre gedateerd op ongeveer 100 v.Chr. (Ma 527). De inscriptie noemt Agasias, zoon van Dositheos, uit Efeze. Ondanks de traditionele titel stelt het beeld een krijger in gevecht voor, en niet een met zekerheid geïdentificeerde Romeinse arena-gladiator. Het moet niet simpelweg worden beschreven als een Romeinse marmeren kopie van een verloren gegaan Grieks bronzen beeld.
Verzameling / onderzoeksbron: Louvre, Parijs (Ma 527).
Het beeld toont een krijger in een hevig gevecht, oorspronkelijk geïnterpreteerd als een gladiator, maar tegenwoordig algemeen aangenomen dat het een Griekse held voorstelt die te voet vecht tegen een tegenstander te paard of met wapens. De figuur is afgebeeld in een volledig uitgestrekte vechtpositie, waarbij het lichaam een krachtige spiraalbeweging maakt. De spieren zijn zeer gedetailleerd weergegeven, wat de spanning, behendigheid en directe actie benadrukt – kenmerkende eigenschappen van de Hellenistische kunst.

19. Stervende Galliër
De Stervende Galliër, Ook wel de Capitolijnse Gallië (S 747) bevindt zich in de Capitolijnse Musea in Rome. Het museum dateert het overgebleven marmer op ongeveer 60-40 v.Chr. Het wordt algemeen beschouwd als onderdeel van een verloren gegaan Pergamonisch beeldhouwwerk uit de derde eeuw v.Chr., ter herdenking van overwinningen op de Galaten; de beeldhouwer van het overgebleven marmer is niet met zekerheid bekend.
Verzameling / onderzoeksbron: Capitolijnse Musea, Rome (S 747); aanvullende institutionele referentie.
Het beeld toont een gewonde Gallische krijger in zijn laatste momenten, die op de grond neervalt maar nog steeds waardigheid en kalmte behoudt. Zijn lichaam toont realistische anatomische details, waaronder zichtbare wonden en gespannen spieren, terwijl zijn uitdrukking zowel fysieke pijn als emotionele berusting weerspiegelt. De compositie combineert naturalistische observatie met een diepgaande psychologische gevoeligheid, een kenmerk van de Hellenistische kunst.

20. Apollo met de lier (Palazzo Altemps)
De zittende Apollo met de lier Hier wordt de Apollo Citharoedus in Palazzo Altemps, Museo Nazionale Romano (inv. 8594), in plaats van een zeker geïdentificeerd Vaticaans werk van Praxiteles. De antieke marmeren torso werd grotendeels voltooid in de zeventiende eeuw. De catalogus van het Mirror LAB van de universiteit schrijft belangrijke toevoegingen toe aan Ippolito Buzzi in 1621-1624 en dateert het antieke gedeelte in de Romeinse keizertijd. Het hoofd, de armen en het instrument in de gerestaureerde compositie mogen niet allemaal ongewijzigd bewaard zijn gebleven van een Grieks origineel.
Verzameling / onderzoeksbron: Museo Nazionale Romano, Palazzo Altemps (inv. 8594); aanvullende institutionele referentie.

21. Farnese Stier
De Farnese stierIn het Nationaal Archeologisch Museum van Napels bevindt zich een monumentale Romeinse marmeren beeldengroep die over het algemeen gedateerd wordt in het begin van de derde eeuw na Christus. Het is een herwerking van een hellenistische compositie die traditioneel wordt geassocieerd met Apollonios en Tauriskos van Tralles. De bewaard gebleven groep, het Griekse voorbeeld en de latere restauraties vormen afzonderlijke onderdelen van de geschiedenis van het werk; het benoemen van de beeldhouwers van het prototype is geen betrouwbare manier om elk onderdeel van het Napolitaanse marmer met zekerheid vast te stellen.
Verzameling / onderzoeksbron: Nationaal Archeologisch Museum van Napels (MANN); aanvullende institutionele referentie.
Het beeldhouwwerk verbeeldt de dramatische mythe van Dirce, die door Amphion en Zethus aan een wilde stier werd vastgebonden als straf voor haar wreedheid jegens hun moeder. De compositie is zeer theatraal en bevat meerdere figuren, met dynamisch in elkaar grijpende lichamen, kronkelende houdingen en intense emotionele expressie. De stier in het midden fungeert als een krachtig focuspunt en stuurt de chaotische beweging van de hele groep aan.
Farnese Stierbeeld
22. Slapende hermafrodiet
Het Louvre Slapende hermafrodiet (Ma 231) combineert een Romeins marmeren beeld uit de periode 100-150 n.Chr. met een veel later marmeren matras en kussen. Het Louvre documenteert restauraties door David Larique in 1620 en de matras door Gian Lorenzo Bernini, eveneens in 1620., niet 1619. Het voorgestelde Griekse prototype, rond 150-140 v.Chr., wordt slechts voorlopig in verband gebracht met Polycles.
Verzameling / onderzoeksbron: Louvre, Parijs (Ma 231).
Het beeldhouwerk toont Hermaphroditus, het mythologische kind van Hermes en Aphrodite, in een liggende slaaphouding. Op het eerste gezicht lijkt de figuur een sensuele vrouwelijke naaktfiguur, maar bij nadere beschouwing wordt het androgyne karakter van het lichaam duidelijk. De draaiing van de romp, de zachte vormgeving van het vlees en de naturalistische draperie onder het lichaam creëren een zeer sensuele, maar tegelijkertijd ambigue compositie.


Vragen over oude Griekse beeldhouwkunst
Welke materialen gebruikten de beeldhouwers van het oude Griekenland?
Marmer en brons waren belangrijke materialen voor grote beeldhouwwerken. Kunstenaars werkten ook met kalksteen, terracotta en composietmaterialen. Het materiaal van een bewaard gebleven Romeinse versie kan verschillen van dat van het verloren gegane Griekse model: de Discobolus is hiervan een goed voorbeeld.
Waar kan ik deze beelden tegenwoordig zien?
De tabel geeft voor elke versie de relevante collectie aan. Verschillende werken bevinden zich in het Louvre, de Vaticaanse Musea, de Capitolijnse Musea en het Museo Nazionale Romano; andere zijn te vinden in Olympia, Piraeus, Reggio Calabria en Napels. In de huidige Mattei Athena-catalogus van het Louvre staat Louvre Abu Dhabi vermeld. Raadpleeg de betreffende museumcatalogus voor informatie over tijdelijke bruiklenen en wijzigingen in de collectie.
Zijn Griekse beelden en Romeinse kopieën hetzelfde?
Nee. Een bewaard gebleven Grieks werk, een Romeinse interpretatie van een Grieks model en een moderne reproductie hebben verschillende dateringen en geschiedenissen. Romeinse kunstenaars deden meer dan mechanisch kopiëren: versies kunnen variëren in materiaal, houding, drager en details. Latere restaurateurs voegden soms hoofden, ledematen of attributen toe. Daarom scheidt deze gids de datering van het model van die van het bewaard gebleven object in plaats van "Grieks" als één enkele productiedatum te gebruiken.
Moderne sculpturen in Griekse stijl voor in huis of tuin.
De bovengenoemde antieke werken en museumcollecties worden besproken als kunsthistorische referentie. YouFineDe moderne gebeeldhouwde of gegoten sculpturen van zijn zijn aparte producten, geen replica's van de oude originelen, en een product mag niet worden omschreven als een geautoriseerde museumuitgave zonder ondersteunende documentatie. Voor actuele ontwerpen, materialen, afmetingen en offertes kunt u onze website raadplegen. Collectie marmeren beelden in Griekse stijl.
Waar moet ik op letten voordat ik een reproductie laat maken?
Specificeer het specifieke werk en de museumversie die u bedoelt, de beoogde afmetingen en het materiaal, en welke ontbrekende of gerestaureerde onderdelen het ontwerp zal reproduceren. Vraag de maker om de referentieafbeeldingen en eventueel gebruik van scans of door het museum geautoriseerde modellen te documenteren; deze methoden mogen niet als vanzelfsprekend worden beschouwd op basis van een label als "museumkwaliteit".
Voor een buitenproject dient u de installatielocatie, fundering, verankering en het onderhoud met de leverancier te bespreken. De levertijd en prijs zijn afhankelijk van het overeengekomen ontwerp, materiaal en locatievereisten; vraag een offerte op maat aan. Details van het moderne Apollo-ontwerp, zoals hieronder weergegeven, vindt u op de website. Apollo replica productpagina.

Moderne werkplaats-/catalogusillustratie; geen antiek museumobject.

Moderne werkplaats-/catalogusillustratie; geen antiek museumobject.





