We zien vaak enkele oude Romeinse sculpturen of Griekse sculpturen in musea of andere plaatsen met monumenten. Ze hebben geen hoofden of andere delen. Waarom hebben deze sculpturen geen hoofden of armen? Veel mensen denken dat het misschien komt doordat de marmeren beelden naar andere plaatsen werden verscheept en onderdelen verloren, misschien werden ze expres vernietigd, of misschien waren ze echt te oud, snel versleten en snel kapot. Maar als ik terugkijk naar de Romeinen, waren zij uitstekende verzamelaars en liefhebbers van kunst, Griekse kunst om precies te zijn. Ik kan me voorstellen dat de Romeinen een uitstekende organisatie en orde hadden. Hun sculpturen zouden zeker met de juiste zorg worden behandeld, het zou onverstandig zijn om ze te beschadigen, en ze zouden zeker geneigd zijn om betekenisvolle sculpturen te maken van de beste materialen. Dus we hebben de neiging om te denken dat sculpturen zonder hoofd om een reden moeten zijn gemaakt.
Het productieprincipe van oude Romeinse of Griekse beelden:
Allereerst moeten we begrijpen hoe de marmeren beelden van het oude Griekenland en Rome werden gemaakt. Terwijl hun marmeren beelden worden gemaakt, creëert de kunstenaar de torso en benen en bevestigt hij ten slotte de armen en het hoofd aan het bestaande frame. Hun hoofden en ledematen werden meestal apart gemaakt en aan de torso van het beeld vastgemaakt met pennen en pennen van metaal en steen. Soms wordt cement gebruikt om kleinere componenten op hun plaats te houden.
Dus naarmate de tijd en omstandigheden zich voordoen, zoals aardbevingen, overstromingen, orkanen of menselijke interventie (zoals oorlog) of opzettelijke of onopzettelijke schade veroorzaken, worden wapens eerst geëlimineerd. Dat is de reden waarom oude standbeelden meestal geen armen hebben. of zonder hoofd. of beide.
Waarom een standbeeld maken dat betalingen Gedemonteerd worden?
In de oudheid maakten de Romeinen en Grieken opzettelijk beelden met afneembare hoofden. Voor dit doel gaven ze specifiek opdracht voor het beeld met een afneembaar hoofd. Als een beeld (van een held, vooraanstaand persoon of heerser) zijn naam, eer verliest of sterft, wordt het hoofd namelijk gemakkelijk verwijderd en vervangen door een nieuwe held, een bekendere persoon of een nieuwe heerser. In deze gevallen hebben de beelden met afneembare hoofden doorgaans en idealiter onpersoonlijke lichamen, meestal gekleed in gewaden. Ze hebben mogelijk gespecificeerd dat handen, ledematen of andere lichaamsdelen ook afneembaar waren, maar omdat de Romeinen het hoofd als een belangrijke factor in de identiteit van de drager beschouwden, hadden de meeste beelden afneembare hoofden.
Enkele voorbeelden:
Een van de beroemdste sculpturen is die van Antinous. Op bevel van keizer Hadrianus verwijderde u het hoofd van Apollo van zijn standbeeld en installeerde u de buste van Antinous. Antinous kwam uit de stad Bithynion-Claudiopolis, nu bekend als Noordwest-Turkije. Naar verluidt werd hij meegenomen tijdens Hadrianus' tour door de provincie Claudiopolis, kwam Antinous naar het huis van de keizer en werd later zijn favoriet. Het zou vandaag de dag domineren, maar in de promiscuïteit van het oude Griekenland en het Romeinse Rijk was de relatie tussen de keizer en Antinous zowel de norm als de uitzondering van oude samenlevingen. Niemand weet precies wanneer Hadrianus zich tot Antinus aangetrokken voelde totdat hij stierf in de Nijl in Egypte, verdronken of geofferd.
Een ander voorbeeld van deze eigenschap is het standbeeld in het Romeinse theater van Orange 3. De standbeelden stellen Romeinse keizers voor en er wordt gezegd dat elke keer dat er een nieuwe keizer is, er een hoofd wordt gevormd om het bestaande hoofd te vervangen. Vervolgens worden de oude weggegooid en raken ze uiteindelijk verloren.
Als iemand gehaat werd, beitelden en vernietigden de Romeinen na zijn dood alle standbeelden van die persoon. Vaak worden de neus of gezichtskenmerken van een standbeeld gebruikt om de persoon die het vertegenwoordigt te misvormen en te vernederen. Bovendien probeerden keizers die rivalen opvolgden de herinnering aan hun voorgangers uit te wissen door hun standbeelden af te breken en ze uit de geschiedenis te wissen. Dit beleid staat bekend als "damnatio memoriae".
Samenvatten:
Dus over het algemeen missen de marmeren kunstbeelden die uit Rome en Griekenland zijn overgeleverd hoofden of armen of andere ledematen. Deze zijn niet alleen verloren gegaan of beschadigd door een te lange tijd. Een deel van de reden is dat hun hoofden en ledematen gedemonteerd konden worden, dus in sommige situaties demonteren mensen specifiek hun hoofden of ledematen.