Het oude Griekenland legde de nadruk op de studie van schoonheid en harmonie. Vooral de mooie idealen van symmetrie, verhouding en harmonie verschenen voor het eerst in het oude Griekenland. De Grieken beschouwden deze kenmerken als de natuurlijke en interne kenmerken van alle mooie dingen ("het culturele ideaal van gezichtsschoonheid").” Griekse kunstenaars volgden de standaard van schoonheid. Ze creëerden beelden op basis van de overtuigingen van Aristoteles, Plato en Socrates. Het menselijk lichaam. Moet in verhouding zijn tot zijn eigen deel.
Het beeldhouwwerk is een belangrijke drager voor de erfenis van de Griekse kunst en een belangrijk onderdeel van de Griekse kunst. Over Griekse beelden, wat vind je ervan? Klassiek wit marmer? De perfecte torso? Of is het een god die alle levende wezens overziet? Zonder uitzondering zijn ze prachtig en extreem artistiek. Dus wat zijn de normen die Griekse kunstenaars hanteren?
De Grieken zagen hun god in menselijke vorm, zodat gewone mensen ook de schoonheid van heiligheid konden zien. In andere oude culturen was naaktheid schandelijk. Maar voor de Grieken is het menselijk lichaam de drager van de gedachten en visioenen van menselijke mogelijkheden. De waarde die ons op deze manier wordt toegekend, heeft veel van de belangrijkste dingen in de westerse geschiedenis gevormd. Zelfs het christendom is in veel opzichten hellenistisch, en de kerngedachte ervan is de menselijke vorm van God.
Griekse beeldhouwkunst streeft vrijelijk geïdealiseerde menselijke vormen na. De harde en levenloze materialen werden op magische wijze getransformeerd in ongrijpbare kwaliteiten zoals kalmte, stemming en elegantie op een of andere manier, wat leidde tot enkele geweldige meesterwerken van wereldkunst, die kunstenaars in de Griekse en Romeinse tijd inspireerden en beïnvloedden, en ze zullen doorgaan met het creëren van meer meesterwerken. Zoals Venus van MiloBovendien blijven de perfecte lichaamsverhoudingen die Griekse beeldhouwers bereikten, kunstenaars inspireren.
In de klassieke periode braken Griekse beeldhouwers met de ketenen van de traditie en bereikten prestaties die niemand anders ooit had geprobeerd. Ze creëerden levensgrote, levensechte sculpturen die mensen verfraaien, met name naakte mannen. Omdat de Griekse idealen oorspronkelijk militair waren, moesten mannen fit zijn om te vechten in tijden van voortdurende oorlog. Daarom, Hercules is half mens en half god en belichaamt op perfecte wijze de mannelijke idealen van de held.
In de Griekse kunst worden onsterfelijke figuren niet sterk geïndividualiseerd. Dit is het duidelijkst te zien in de lange processie die ooit rond de latei van het Parthenon liep, waar de Atheners te paard en te voet deelnamen aan enkele grote volksfeesten. De blokken op het fries zijn afzonderlijk weergegeven. Bij nadere beschouwing is het duidelijk dat hun persoonlijkheid er niet toe doet, omdat deze mensen deel uitmaken van de grotere gemeenschap van een democratische stad. In veel opzichten schiepen de Grieken hier een vergaand precedent.
Ook de Griekse kunst kent esthetische stereotypen in kunst en beeldhouwkunst. De vrouwelijke lichaamsvorm wordt gerepresenteerd door een zachte lichaamsbouw, ronde billen, slanke benen, lang krullend haar en een zacht gezicht; evenzo volgt het mannelijke lichaam duidelijke esthetische normen: een atletisch lichaam, een sixpack, gespierde benen en overal Griekse neuzen. Dit zijn de esthetische idealen van de Griekse schoonheid, die altijd als onsterfelijk en onveranderlijk zijn beschouwd. Een voorbeeld is de neoklassieke kunst, die de elegante en sobere schoonheid van het oude Griekenland reproduceert.
Zoals eerder vermeld, was het beeld een manier voor de oude Grieken om mensen van culturele waarde te herdenken. Goden zijn een belangrijk onderdeel van het oude Griekse leven, niet alleen in religieuze zin, maar ook in de tradities van het dagelijks leven. Idolen waren erg populair in de klassieke periode en werden vaak besteld als geschenken, decoraties, religieuze erediensten en zelfs om de goden te sussen. Net als goden worden atleten en vechters zeer gerespecteerd, dus het is logisch om een groot aantal standbeelden te hebben die deze helden afbeelden.
Wat betreft mannelijke afbeeldingen in de oude Griekse kunst, is er geen verschil tussen goden en stervelingen, behalve wat betreft accessoires. Ze beeldden allemaal het ideale menselijke figuur af, een naakte mannelijke figuur, gespierd en oogverblindend. Maar de schoonheidsnormen van vrouwen zijn anders dan die van mannen. Het vrouwelijke beeldhouwwerk toont de pose van "Venus pudica". Daar bedekten ze hun geslachtsdelen. Hoewel mannen worden geprezen om hun naaktheid, is de naaktheid van vrouwen controversieel en willen mensen dat ze bescheidenheid tonen.
Dit toont aan dat de essentiële kenmerken van de esthetische normen die de klassieke Griekse kunstenaars hanteerden, heroïsch realisme en enkele geïdealiseerde, perfecte menselijke figuren zijn. Schilders en beeldhouwers proberen de beweging of statische toestand van het menselijk lichaam, zichtbaar in de ogen, weer te geven. De focus zal liggen op uitzonderlijk mooie personages of nobele dramatische momenten.