David van Michelangelo was bedoeld als een veelzijdig symbool van de ‘held’ – zowel een religieuze inspiratiebron als een sociale verklaring van de politiek van de stadstaat – een belichaming van verzet en vrijheid.
Grote kunstenaars zijn vaak sociale commentatoren en politieke activisten die grenzen verleggen. Michelangelo's David is een perfect voorbeeld van zijn tijd: het begin van de 1500e eeuw van de Republiek Florence, een stadstaat omringd door vijanden. De Florentijnen waren vooral bezorgd over prestige, zachte projectie van politieke en economische macht, plus de verdediging van burgerlijke vrijheden.
David was bedoeld om te worden bekeken op het dak van de kathedraal van Florence. De verhoudingen van David zijn opzettelijk veranderd om te compenseren voor perspectief en zichtlijnen - hoofd en handen zijn vergroot en het lichaam verlengd. David staat in een opzettelijk uitdagende politieke pose. "De moordenaar van de reus, Goliath" moest worden geplaatst met zijn ogen gericht op Rome.
Kunstenaars en beeldhouwers kopieerden dat principe als ideaal, en toen Michelangelo de Marmeren David-beeld, deed hij dat met slechts één stuk "kleding", eigenlijk een accessoire: de draagdoek die over zijn schouder hangt. Het zet Davids naaktheid in de verf, benadrukt het heldendom en de adel door de grofheid van een door de mens gemaakt object te contrasteren met de verbluffende schoonheid van Davids lichaam als een natuurlijke creatie.
De Marmeren David-beeld staat in de traditionele pose van "heroïsch verzet", in de handeling van midden in de beweging, met zijn torso gevangen in een kromming. David staat in contrapposto (tegengesteld), gewicht op één been betrokken, de aslijnen van het bekken en de schouders scheef. De pose stelt een getalenteerde beeldhouwer in staat om veel meer drama en emotie in een figuur te brengen, vergeleken met een statische staande pose.
Wilt u meer kennis opdoen of heeft u een vraag over Marmeren David-beeldNeem contact met ons op. De maat kan op maat gemaakt worden!